แววมยุรา 3

เคาน์เตอร์รีเซฟชั่น เพิ่มพงษ์ขนกระเป๋า พาสยุมภูว์เช็คเอาท์ออกจากโรงแรมหรู ทั้งสองมีร่องรอยผ้าปิดแผลตามแขนและใบหน้าคนละหลายจุด เพิ่มพงษ์บอกโชคดีที่เขาลืมกุญแจรถไว้ที่ร้านอาหาร เลยชวนสยุมภูว์เดินหันกลับก่อนจะถึงรถ เพิ่มพงษ์แจกแจงสภาพการณ์ว่า สยุมภูว์กำลังถูกตามฆ่า จึงควรจะหาเซฟเฮาส์ และอำพรางตัวซะ สยุมภูว์ถามเพิ่มพงษ์ว่าทำไมไม่แจ้งตำรวจ เพิ่มพงษ์บอกว่าแจ้งแล้ว เขาซี้กับนายตำรวจใหญ่ๆ หลายท่าน แต่เพื่อให้ความไม่ประมาท ก็ต้องรู้จักดูแลตัวเองด้วย

ที่ร้านขายต้นไม้และรับจัดสวน Secret garden สยุมภูว์งงว่าเพิ่มพงษ์พาตนมาที่นี่ทำไม เพิ่มพงษ์แจกแจงว่า ร้านนี้เป็นของพี่น้องห่างๆ ที่กำลังประกาศขาย ตนเลยซื้อไว้ซะเลย จะได้เป็นที่ให้พักเพราะทั้งตนและสยุมภูว์ก็เป็นคนรักต้นไม้ และยังใช้บังหน้า เพื่อให้จะเป็นออฟฟิศ ที่จะเหมือนศูนย์บัญชาการ และบริหารกิจการทศพลกรุ๊ป จากร้านขายต้นไม้แห่งนี้ และยังเช่าบ้านไว้อีกหลัง เพื่อให้เป็นที่นอน และยังมีประโยชน์ในแง่ที่ว่า ถ้าหากสภาวะฉุกเฉินจะได้ย้ายสลับที่อยู่ได้
ทั้งสองมาถึงบ้านหลังน่ารักน่าอยู่ เพิ่มพงษ์หันมาอีกที สยุมภูว์ก็เดินเข้าบ้านไปแล้ว เพิ่มพงษ์จึงตามเข้าไป แต่จริงๆ แล้ว สยุมภูว์เข้าผิดบ้าน เพราะบ้านที่รั้วติดกันก็คือบ้านของแววนั่นเอง แววพึ่งจะอาบน้ำเสร็จนุ่งผ้าเช็ดตัวเปิดประตูห้องน้ำมาเจอสยุมภูว์ ถึงกับยืนตะลึงเพราะใบหน้าที่สวยถูกสเปคของแวว แต่ก็โดนปาทั้งขวดแชมพู สบู่ แปรงล้างห้องน้ำ เรียกว่าในห้องน้ำมีอะไร สยุมภูว์ก็โดนหมด สยุมภูว์พยายามอธิบายแต่แววโวยว่าเป็นพวกโรคจิตจะมาข่มขืน สยุมภูว์มองว่าแววไม่ฟังคำอธิบาย ก็หันหลังวิ่งออกมาหน้าบ้าน ขณะกำลังจะออกจากรั้ว ก็เจอชายหนุ่มมาดเท่จอดมอเตอร์ไซค์คันหรู ถอดหมวกกันน็อคออกมา มองว่าเป็น เอกรินทร์ (ภพธร สุนทรญาณกิจ) และเมื่อได้ยินแววที่ตามหลังมาร้องโวยวายให้ช่วย เอกรินทร์จึงสวนหมัดเข้าเต็มๆ หน้าสยุมภูว์ทันที แววใส่เสื้อคลุมเสร็จจะวิ่งมาซ้ำ แต่เพิ่มพงษ์รีบมาขวางไว้ทัน ก่อนจะแจกแจงให้ทุกข้างเข้าใจกัน เมื่อถูกถามชื่อ สยุมภูว์เกือบหลุดปากบอกชื่อจริง แต่เพิ่มพงษ์สวนไปว่าชื่อจักร เพราะเห็นโมเดลจักรยานวางอยู่ ส่วนนามสกุลก็ใช้ของตน คือ กังวาลไกร โดยแนะนำว่าจักร กังวานไกร (ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์) เป็นลูกของพี่ชายของตน พร้อมแนะนำตัวเองว่าชื่อ น้าเพิ่ม กังวาลไกร
เอกรินทร์เป็นคนสุภาพ รีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ด้วยความรู้สึกผิด แต่จักรไม่ถือสาอะไร จับไม้จับมืออภัยให้กันไป